Tussentijdense verkiezingen afgelopen

De resultaten voor de tussentijdse raadsverkiezingen van Ubuntu Nederland zijn binnen nadat de verkiezingen om acht uur vandaag afliepen.

Ik ben blij om te kunnen melden dat Tom Rooze en ik verkozen zijn om de gemeenschapsraad van Ubuntu Nederland te versterken. Ik hoop dat we een positieve bijdrage zullen kunnen leveren aan de lokale gemeenschap.

Daarnaast wil ik ook femke98 bedanken voor haar deelname aan de verkiezingen. Helaas zijn er bij een verkiezingen ook verliezers, maar dat neemt niet weg dat ook femke98 een belangrijke bijdrage levert aan de gemeenschap. Ik hoop haar nog vaak te zien in de gemeenschap.

De eerstvolgende raadsvergadering is donderdag 10 november van 20.00 tot 21.30 in #ubuntu-nl-meeting.

A community needs something to do

Reading Amber Graner’s post about Tuesday’s meeting of the Community Council, I recognised a feeling that I also had when I stopped being an active member of the community in January this year. At that time I felt depleted of the enthusiasm for the community that once flew through my veins. What made my enthusiasm go away?

Apart from changes in my personal life, I was also affected by a sense of purposelessness. I had no idea what I was doing in the community anymore, so I just quit. I feel that this is a general problem in the community. A successful and happy community needs something to do. It needs a responsibility, something it can focus on. For the greatest part of the five years that I have been an active part of the Ubuntu community, I felt part of a group that was working together on creating the best distribution. There was a clear goal: making the best operating system of them all.

The difference with today is that the primacy of innovation, of change, appeared to be much more in the community back then. We were all excited about the upcoming changes and the direction we were heading towards, because we all knew what those changes and directions were. For people to be excited about something, they need to know what to expect.

Ubuntu has matured enormously. Canonical has acquired so many skilled people that I do not fear for the quality of Ubuntu. It is only going to be better. However, that maturation has come with a price: as Canonical moved more and more to an Apple-style secrecy surrounding its plans, the community has been robbed from the vital basking in the glory of the upcoming changes. Because of the way the plans are announced, the community also doesn’t always feel them to be theirs.

Is this a bad thing? Not necessarily. I believe that Canonical’s approach will probably lead to better designs. However, the atmosphere in the community needs to be improved if we want to keep everyone motivated and give the people a sense of purpose. Currently, the responsibility of the community is quite uncertain. On the one hand, Canonical makes it appear in its communications that the community has more influence than it actually has. It says that all employees are community members, whereas many are in fact not. It decides many things on its own, but then says it involves the community. But Canonical seems to steer the Ubuntu project on its own.

I do not disagree with the way Ubuntu is run. However, I do believe that it is vital that the truth is not denied, like the political ‘leaders’ of Europe currently do when talking about Greece. Saying that Ubuntu is created by the community does not make that true. Stop it. Honesty will improve a lot, because it will reduce unrealistic expectations.

With the fallacy of the community running the project removed, the community does need something to replace that. To return to the beginning of my post, what I believe is causing the leadership lethargy that was mentioned in the Community Council, is uncertainty about the responsibility of the community. It should be made clear exactly what role the community plays in creating Ubuntu. What decisions can it make? What can it contribute? What is the reach of the authority of the Community Council over the project? Once that is clear, the roles of the different leaders can be defined within that responsibility. Then they know what their purpose is. Having a purpose, having influence motivates people.

Somewhat related: maybe it would be a good idea to make in every team somewhat responsible for community and contribution management. For example, if you as a community volunteer contribute code to the desktop, who will look after you? Who will make sure that your work doesn’t go to waste? Such a change would also take of stress from the shoulders of the community team, which should not be used for such wide purposes.

Tussentijdse verkiezingen voor Ubuntu Nederland: mijn kandidaatstelling

Omdat ik niks meer van me liet horen en omdat Keimpe zich wegens omstandigheden terutrok Omdat Keimpe en ik niks meer van ons lieten horen, heeft de gemeenschapsraad van Ubuntu Nederland in juni dit jaar besloten ons uit de raad te zetten. Sindsdien bestaat de raad nog maar uit vijf personen en heeft de gemeenschapsleiding een meerderheid. Dit is niet een goede stand van zaken, dus er zijn nu tussentijdse verkiezingen om de twee personen te vervangen. (Let op: de personen die nu gekozen worden, zullen niet nog twee jaar zitten. Wanneer de tweejarige termijn van de huidige raad afloopt in april 2013 zal iedereen tegelijk vervangen worden.)

Hoewel ik zelf helaas één van de redenen ben voor de tussentijdse verkiezingen, wil ik toch opnieuw iets betekenen voor Ubuntu Nederland. Daarom stel ik mij kandidaat voor de gemeenschapsraad. Op de stemwebsite heb ik de volgende motivatie gegeven:

Ondanks mijn misstap eerder dit jaar wil ik toch iets blijven betekenen voor Ubuntu Nederland. Dat denk ik te kunnen doen door mij kandidaat te stellen voor de gemeenschapsraad.

Als gemeenschapsraadslid hoop ik mee te kunnen denken bij de verschillende uitdagingen van onze lokale gemeenschap: de herkeuring, het oprichten van een stichting en het zorgen voor een aanwezigheid op zoveel mogelijk plekken on- en offline.

Ik heb veel ideeën en meningen en een duidelijk beeld van wat in mijn ogen een goede richting zou zijn voor de toekomst: professionalisering van het bestuur en versterking van de banden binnen de gemeenschap. Alleen dan kunnen we er zijn voor elkaar, alleen dan kunnen we naar derden Ubuntu uitdragen.

Met meer dan vijf jaar ervaring in de internationale Ubuntu-gemeenschap en grote betrokkenheid bij de organisatie van Ubuntu Nederland zelf, kan ik mijn weg goed vinden in de wereld waarin de lokale gemeenschap zich bevindt. Canonical Ltd. heeft mij in 2010 voor beide Ubuntu Developer Summits gesponsord en toen GUADEC in Den Haag was, was ik betrokken bij de organisatie.

De kennis en contacten die ik opgedaan heb met die activiteiten komt goed van pas bij een functie in de gemeenschapsraad. De mix van technische en bestuurlijke activiteiten geven mij een brede basis.

Denk jij dat je ook bij kunt dragen aan de organisatie? Je hebt nog een week om je kandidaat te stellen voor de gemeenschapsraad van Ubuntu Nederland. Heb je al stemrecht, ga dan naar de stemwebsite en geef je op. Heb je nog geen stemrecht? Vraag het dan eerst aan bij de gemeenschapsraad.

Teken van leven

Ik heb net de volgende mail gestuurd naar de maillijst van de gemeenschapsraad. Hij spreekt voor zich.

Teken van leven

Beste raadsleden,

Het is lang geleden sinds ik voor het laatst mijn Ubuntu-mail geopend heb. Het zal ergens in de laatste week van april zijn geweest dat ik mijn IRC-cliënt voor het laatst afsloot en vanaf dat moment heb ik alles van Ubuntu zoveel mogelijk genegeerd. Het heeft nu ongeveer vijf maanden geduurd.

Dat is onacceptabel.

Gezien mijn duidelijk vertoonde ergenis over de afwezigheid en onbereikbaarheid is mijn eigen gedrag hypocriet en slecht. Ik wil dan ook mijn oprechte excuses aanbieden aan de gemeenschapsraad en aan de gehele gemeenschap van Ubuntu Nederland. Ik hoop in deze mail wat uit te kunnen leggen en dingen te kunnen regelen. Ik hoop dat ik nog een paar dingen recht kan zetten. Over mijn eigen positie heb ik wel mijn twijfels. Dat ik verdween was al erg genoeg, maar dat ik dat deed zonder iets te zeggen was onvergefelijk.

Het is best wel raar dat net nadat ik verkozen was tot voorzitter van Ubuntu Nederland volgens het door mij uitgedokterde organisatievoorstel, ik plotseling verdween. Waar sloeg dat op? Het proces werd in gang gezet door school: in de laatste week van april namen we afscheid van onze middelbare school, de eerste twee weken van mei waren een vakantie die we gebruikten om te leren voor de eindexamens die in de tweede helft van mei waren. Daar was ik erg druk mee en het was op zichzelf niet raar om vanwege de eindexamens een tijdje wat rustiger aan te doen bij Ubuntu Nederland. Maar dan had ik dat natuurlijk wel aan moeten geven.

Er speelde echter meer. Ik ben actief geweest voor Ubuntu vanaf het begin van 2006. Tot begin dit jaar ben ik actief gebleven voor de internationale gemeenschap. Gedurende die tijd wisselde mijn motivatie sterk, maar ik bleef wel steeds actief. Mijn eerste echte betrokkenheid bij Ubuntu Nederland kwam pas relatief laat, toen ik met Sebastian Schauenburg en Jan Claeys sprak over onze nationale LoCo tijdens de UDS in Brussel, in mei 2010. Ik ben vanaf dat moment steeds meer betrokken geraakt bij Ubuntu Nederland, omdat ik werk zag liggen en dat oppakte, want ik vond dat bepaalde dingen beter konden en heb over veel dingen wel een mening. Terwijl ik zo steeds verder betrokken raakte bij de organisatie van UNL negeerde ik wel steeds een knagend gevoel dat het mij aan motivatie ontbrak.

Tijdens het laatste jaar van de middelbare school veranderde ik als persoon ook behoorlijk. Met die veranderingen verschoven ook mijn interesses en Ubuntu verdween daarbij meer en meer naar de achtergrond. Toen ik eind april dus ineens mijn volle aandacht richtte op school en op de sociale dingen daaromheen, had ik ook al een motivatieprobleem. Eigenlijk had ik mij al liever niet kandidaat willen stellen voor het voorzitterschap, maar omdat ik vond dat er niemand anders was die het stokje op zou pakken zoals ik dat wilde, besloot ik er toch voor te gaan. Dat wreekte zich, want toen ik eenmaal een tijdje de Ubuntu-mail gesloten hield, voelde dat eigenlijk best wel goed. Een rust daalde over mij neer en ik bleef het maar afstellen om naar de mail te kijken.

Omdat ik het zo wegduwde en omdat ik druk bezig was met school, verdween het uit mijn hoofd. Voor ik het wist waren er zo een paar weken voorbij. Op dat moment wist ik dat er een hele dikke stapel mail op me zou staan te wachten wanneer ik terug zou komen. De rust van een Ubuntu-loos bestaan trok me ook nog steeds en ik bleef het maar afschuiven. Uiteindelijk kon ik mijzelf er niet meer toe bewegen mijn mail te openen. Ik had er geen zin in en ik schaamde mij. Toen was het zomaar september.

Ik schaam mij nog steeds. Ik heb mij gedragen op een manier die in gaat tegen wat ik wil zijn. Ik bied nogmaals mijn oprechte excuses aan.

Hoe nu verder? Ik heb de logs van de vergaderingen vluchtig doorgelezen en ik moet zeggen dat ik erg blij ben met hoe het toch nog gaat. De gemeenschapsraad laat zien dat ze zich goed kan redden zonder de voorzitter. De dingen gaan gewoon door en volgens mij zijn we inmiddels zelfs succesvol van hoster gewisseld. Mijn complimenten. Het regelmatig vergaderen binnen een vaste structuur lijkt zijn vruchten af te werken. De gemeenschapsleiding is echter onzichtbaar zonder hoofd, dat verrast me niet, want dat is het gevolg van de natuur van de leiding. Daarnaast valt me op dat het vooral Thomas lijkt te zijn die aan dingen trekt. Dat is geweldig van Thomas, maar het zou gezonder zijn wanneer meer mensen de kar trekken.

Ubuntu Nederland kan dus prima zonder mij. Nu is de vraag, wat moet er gebeuren met mij? Het organisatievoorstel dat ik zelf geschreven heb is niet mild over wat ik gedaan heb: jullie hadden mij 10 juni al er uit mogen gooien. Toch is Ronnie slechts vervangend (interim?) LoCo Contact gemaakt en Thomas voorzitter van de vergaderingen. Op Launchpad sta ik nog als voorzitter.

Ik vind dat ik het recht verspeeld heb om zelf te beslissen of ik in functie wil blijven. Dat is aan de gemeenschapsraad, misschien zelfs wel aan de stemgerechtigden. Ik vraag dus aan jullie wat jullie willen met mij. Ik twijfel of ik het in me heb een actieve voorzitter te zijn die overal aan trekt, ook bij promotie e.d.. Ik zou best willen blijven bijdragen aan de organisatie van Ubuntu Nederland in de gemeenschapsraad of gemeenschapsleiding of misschien als digitale voorzitter. Door mijn studie informatica aan de Rijksuniversiteit Groningen heb ik mijn motivatie nu wel weer herpakt. Maar ik zal wel iemand zijn die misschien minder hard achter evenementen aan zou rennen dan bijvoorbeeld Thomas, ik zou dat aan anderen over laten. Maar goed, dan moeten jullie mij nog wel willen. Het ligt bij jullie. Ik zou het begrijpen wanneer jullie het vertrouwen in mij verloren hebben.

Het spijt me.

Met vriendelijke groeten,

Sense Hofstede
http://www.sensehofstede.nl/

Making reporting bugs harder: desirable?

When I started writing this post, the latest bug report on Launchpad was bug #820459. That’s right, since the start of the Ubuntu project there have been 820,459 bugs reported on Launchpad and its Ubuntu Bugzilla predecessor. Though it includes bugs reported against other projects on Launchpad, the majority of those bug reports are related to Ubuntu.

The number of bugs reported every day is huge. It’s a continuous flow of problem reports, Apport crash reports, wrongly placed support requests, trolling, feature requests and distress. Heroically fighting to stem the flood is Ubuntu Bug Squad. Together with specialised bug triage teams for certain packages, like the kernel, they try to process as many useful bug reports as they can. However, there are too little triagers for too many bugs.

The current situation is not good for the people who work so hard to process all the reports; many leave the team soon after joining. It also causes relevant bugs to be lost in a sea of unprocessed or half-processed bogus bugs that clog up the system. It has been proposed before, but maybe we should once again seriously consider discouraging non-technical users from reporting bugs.

If we’d decide to do so, regular users would be kept away from the bug tracker. Only for automatically generated crash reports from Apport should be allowed, because the process is such that bogus reports rarely happen and many triage steps for this particular kind of bug can be automated. We would remove the ‘Help->Report a bug’ everywhere, including alpha releases. Links to reporting a bug should be removed from the documentation and the official sites. Launchpad could be adapted to make the ‘Report a bug’ button less obvious.

All this should lead to less bug reports and a higher average quality of the reports. If we focus only on the technically capable and interested users, then we’d have less clueless reports. It would save the time, energy and motivation of the bug triagers, which could then focus on making sure every bug that would be reported, would be processed quickly.

However, we should not forget that one of the things Ubuntu often is credited for is the large amount of bugs forwarded to upstream. Furthermore, an even more important argument in favour of bug reporting for the masses, is the fact that technical users use their computer different than non-technical users. They might miss bugs that non-technical users do encounter or see no problem in a feature of the system that is terribly confusing for non-technical users.

Limiting bug reporting would deprive us of this and that seems sufficiently bad to me to doubt whether we should limit bug reporting at all. I really don’t know what’d be the best. Making it harder to report bugs would make managing the bugs easier, but wouldn’t that also make the bugs we manage worth less? What do you, oh dear reader, think?

Ubuntu needs the GNOME 3 project, all of it

Watching the news of Apple’s release of OS X Lion and the cheering reviews that followed, the huge quality of what we are up against becomes very clear once more. If you look at the operating system that Apple is delivering, you see not only the polish that it is so famous for. It also delivers functionality underneath that polish. You can make your operating system as user friendly as you want, but you will still lose if you cannot do much with it.

The large success of Ubuntu we’ve seen in the recent years has come mostly due to the fact that Canonical is very good at adding polish to the functionality that was already there. It made the great tools of the free desktop software usable by everyone. They still do this wonderfully and I have full confidence that the Canonical Design Team will continue to make Ubuntu suit its users even better.

However, while reading OMG! Ubuntu!’s post about the music and document file browsers mock-ups something struck me. Something that started to bug me while trying out GNOME Shell now became clear. Canonical may be very good on polishing, it may be very good at innovating user interfaces, it cannot do without GNOME. It lacks content.

Now, I don’t mean this in a demeaning way. I have great respect for the vision that speaks from Unity. However, I would like to emphasise that working within GNOME would be much better for Ubuntu on the long-term, no matter how hard it will be in the short-term.

When comparing Unity and GNOME Shell, I noticed right away how clearly a philosophy speaks from GNOME Shell. When using GNOME 3, you can really notice how its developers have purposely worked together to create a coherent experience. It feels nicer than Unity. Plus: it uses GNOME technologies and that improves its integration in the rest of the desktop tremendously.

But after a while you start noticing a few things. GNOME Shell is less stable than Unity and it feels less solid and responsive. Moreover, whereas Unity’s rough edges are at its rough edges, GNOME Shell has rough edges spread equally all over. GNOME 3 looks less slick and sharp than Unity, GNOME 3’s default theme is less crisp than Ubuntu’s Ambiance.

It is a terrible shame that the huge effort Canonical made to get Unity to the high level it currently is, was not spent on making GNOME Shell even better. Canonical may be stubborn, but the company has great ideas and it could have done so much to make GNOME Shell really slick.

Canonical is not a very huge company. It does not have enough employees to create and maintain a whole desktop. This is already showing in the stalled innovation of Notify OSD and friends; I am absolutely jealous of GNOME Shell’s notification area. While GNOME is working on expanding and improving its GNOME 3 desktop, Canonical is still very busy with its own shell. The consequence of this is that the shell does not integrate as much in the rest of the applications as you’d hope. There is a lot to improve in the GNOME project, but when you improve it, you are sure that it fits with the rest of the desktop and that it will look and behave the same.

The Documents and Media file browsers I mentioned earlier can be great ways to give users access to their files. However, every time you implement a way to access stuff like this, you make a paradigm choice. If you want to satisfy the user, it should be consistent. Unity also gives the user access to files, but it does so in a different way. This causes a collision of paradigms. If Canonical wants to do it right, it should ensure consistency across all applications. This is a lot of work and will probably require the development of its own file manager, etc, in the long term.

Canonical does not have the workforce to fully maintain its own desktop. By creating its own shell, it may improve things in the short term, but it will only make things worse in the long run. While GNOME progresses along a different path, the two desktops will diverge even further. In the end, if we ever want to beat Mac OS X, Ubuntu will have to to get rid ofGNOME and Canonical will have to have grown substantially.

GNOME needs Canonical as well. There is no other company in the Linux distribution world that focusses on regular consumers and regular consumers are the target group that shape the OSes of today. I’m not sure how much longer Novell’s remains will stay around, Nokia seems to be on a suicide mission and Red Hat is a business oriented company. GNOME 3’s magnificent user interface philosophy is in need for a good set of clothes and proper manners and of all companies that are in existence today, Canonical is the best candidate to look after that.

My ego is not so large that I believe this blog post can change Canonical’s company policy—which naturally wasn’t thought out in one hour—but I do wish to add my voice to the chorus that say: Ubuntu should return to GNOME 3!

Hooking your guitar on PulseAudio: out-of-the-box easy! (with PCM2904)

Yesterday I bought myself a shiny new toy: a Midiplus Audiolink. With this USB-device you can connect your guitar to your computer. (According to lsusb the chip is a ‘Texas Instruments Japan PCM2904 Audio Codec’.) I may not have an electric guitar, but my wonderful Crafter TC035/N does have an element pick-up and built-in preamp. With this device I can record and play-back without having to buy an expensive amplifier.

When I bought it, I got a driver CD as well as warnings for Windows Vista. I hadn’t checked for Ubuntu compatibility, so I did expect some troubles and braced myself for hours and hours of fiddling with JACK to make it work. So I started with installing Ardour and trying if I could get anything recorded there. Nothing.

Then I remembered my system was sporting the flexible PulseAudio. So, I went to volume control, saw the Audiolink listed under input devices. After I had selected it, I opened the GNOME Sound Recorder, pressed record and started to play. Bingo! Everything just worked. No fiddling needed. All you have to do is to select a different input, using the default volume control.

This really demonstrates the power and user-friendliness  of PulseAudio. I know that with JACK it is possible to do quite a lot with input sources, but that is too much for what I want. I just need something simple and this is working great for me! Thank you PulseAudio developers!

Twee Ubuntu Jams morgen: Burgum en Nijmegen

Morgen, zaterdag 16 april 2011, zijn er twee ‘Ubuntu Global Jams‘ in Nederland: eentje in het Friese Burgum, en eentje in het Gelderse Nijmegen. Dat we twee weken na de mondiaal gecoördineerde datum zijn mag de pret niet drukken!

In Burgum kun je vanaf 10.00 terecht bij de Volkssterrenwacht om meer te weten te komen over Ubuntu, maar vooral om bij te leren hoe je bij kunt dragen aan het besturingssysteem. Ben je geïnteresseerd in Ubuntu in het Fries? Kom dan zeker ook!

In Nijmegen openen de deuren om 11.00 bij First8. Na kennismaking met andere Ubuntu-gebruikers kun je samen uitvinden hoe het is om mee te helpen aan Ubuntu. Deelnemers aan beide evenementen worden verzocht om zich aan te melden voor het evenement in de LoCo Team Directory. (Zie links bovenaan.)

Als je een laptop hebt, neem hem mee; wij zorgen voor internet en de aardige mensen.

Gemeenschapsleiding van Ubuntu Nederland gekozen

Gisteravond was de eerste vergadering van de gemeenschapsraad van Ubuntu Nederland. Het was even wennen, de nieuwe manier van overleg, maar ik ben erg tevreden. De vergadering ging goed voor een eerste keer, we hebben het niet te langdradig gemaakt en zaken vlot afgehandeld. Dit kwam ook omdat verschillende onderwerpen die wij – ikzelf ook – op de agenda hadden gezet hebben doorverwezen naar de (nog niet bestaande) maillijst van de gemeenschapsraad.

We willen namelijk de vergaderingen zo zinvol mogelijk maken door de discussies vooraf te voeren op de openbare maillijst. Niet alleen kun je dan veel langer en uitgebreider over dingen praten, ook kan de hele gemeenschap meedoen. We hebben een tijdelijke maillijst aangemaakt voor de gemeenschapsraad op Launchpad. Helaas kan niet iedereen aan deze lijst meedoen, maar het archief is wel openbaar. Ik probeer zo snel mogelijk een lijst te regelen waar iedereen zich voor kan inschrijven.

De volledige notulen van de vergadering van gisteren staan op de wiki, maar ik wil even twee belangrijke zaken noemen.

Als eerste hebben we gisteren de gemeenschapsleiding vastgesteld. De gemeenschapsleiding is verantwoordelijk voor de dagelijkse leiding en bestaat uit de voorzitter en twee andere leden die door de gemeenschapraad uit haar midden gekozen zijn. Ik ben blij dat ik de komende tijd met Thomas de Graaff en leoquant samen zal kunnen werken in de gemeenschapsleiding. Ik hoop dat we veel voor Ubuntu Nederland zullen kunnen betekenen.

Daarnaast hebben we besloten de gemeenschapsraadsvergadering te verschuiven van 19.30 naar 20.00. Om te zorgen dat we onszelf in de hand houden hebben we afgesproken dat het raadsdeel tot 21.00 mag duren en dat het openbare deel vervolgens nog een half uur duurt.

Zijn er nog mensen met vragen, dan hoor ik dat graag. Laat een reactie achter, of stuur me een mailtje.

Verkiezingen Ubuntu Nederland afgelopen, uitslag bekend

De afgelopen week tot middernacht gisteren konden de stemgerechtigden van Ubuntu Nederland hun stem uitbrengen voor de eerste verkiezingen voor de organisatie van Ubuntu Nederland.

De uitslag is nu bekend!

Ik ben erg blij dat ik als voorzitter gekozen ben. Bedankt voor het vertrouwen dat jullie in mij hebben gesteld! Ik hoop dat ik als voorzitter van Ubuntu Nederland veel zal kunnen betekenen voor de gemeenschap.

De resultaten voor de overige gemeenschapsraadsleden zien er erg goed uit. Ik wil alle kandidaten bedanken, ook zij die niet gekozen zijn. Dankzij jullie viel er iets te kiezen! Met de groep die nu gekozen kunnen we volgens mij flink wat werk verzetten!

Morgen is al weer de eerste vergadering, om 19.30 in #ubuntu-nl-meeting. Het eerste gedeelte is voor de gemeenschapsraad alleen, hoewel iedereen mee mag luisteren lezen. Het tweede gedeelte is openbaar, dan mag iedereen punten inbrengen. De agenda staat op al op de wiki.

Misschien dat sommigen graag nog de uitslag zouden willen controleren. Het spijt me dat we niet de hele database openbaar kunnen maken, maar dat zou het stemgeheim teveel in gevaar brengen, omdat de tabel met gecodeerde OpenID’s van de mensen die hun stem uit hebben gebracht, met brute-force aanvallen gekraakt zou kunnen worden. Ook voel ik er niks voor om bijvoorbeeld de tabel met id’s van actieve sessies te publiceren.

Van de 42 stemgerechtigden hebben 33 hun stem uitgebracht. Dit is een opkomst van 79%! Niet slecht voor een eerste keer. Ik hoop dat we voor de volgende verkiezingen het aantal stemgerechtigden kunnen vergroten. Denk je dat je recht hebt op stemrecht? Kijk op de wiki-pagina voor meer informatie.

Omdat ik wel graag zoveel mogelijk openheid geef, sluit ik een gedeeltelijke export van de database bij. Download 33654unl-deel.sql om het te controleren. Je kunt de stemmen vinden in de tabel bij de kandidaten. De stemmen werden niet afzonderlijk opgeslagen, maar opgeteld bij wat er al was aan stemmen.

Rest mij enkel nog om iedereen veel succes te wensen. Er moet nog wel wat gebeuren aan Ubuntu Nederland, maar dit is een grote stap!